منوی اصلی
دانشگاه فرهنگیان قزوین
انجمن علم فرهنگ(تربیت معلم قزوین)

  • 1. برای داشتن حال بهتر و جامعه بهتر, باید مسئولیت پذیر باشیم. به عبارتی باید خود را, دیگری را, جامعه را و حتی کار خود را دوست بداریم.

    2. برای داشتن جامعه بهتر، باید نگاهمان به سمت عامل انسانی برود. اینکه چگونه از خشم و نفرت فاصله بگیریم و واقعیت وجودی خود را دوست بداریم.

    3. برای رسیدن به جامعه بهتر، باید به سمت آفرینش حرکت کنیم. یعنی با قلبی پر از مهر بکوشیم تا  آفرینش و شکوفایی و خلاقیت اتفاق بیفتد و امکان ابراز خود فراهم شود.

    4. فردی که از خود غافل شود و فراموش کند که چه میخواهد به حاشیه میرود. باید به این بیاندیشیم که برای داشتن حالی بهتر، تامین نیاز روزمره لباس و غذا کافی نیست. باید نیاز دوست داشته شدن انسان، خلاقیت و یادگیری او نیز در نظر گرفته شود. راهبرد کلی رسیدن به جامعه بهتر، گفتگوست. اینکه درباره آدمها بحث کنیم که درباره این سه عامل اخیر چه کرده ایم و کجا هستیم!!!

    5.نهایتا اینکه یکی از نیازهای وجودی احساس عدالت است . برای داشتن جامعه بهتر  باید طالب و عامل اجرای عدالت و نسبت به عدالت و تبعیض حساس باشیم. وقتی حال ما در جامعه خوب است که برای خوشبختی دیگران تلاش کنیم. غمخوار باشیم نه غصه دار...
    احساس نوعدوستی را افزایش دهیم...
    دوست داشتن وجودی و اصیل را اشاعه دهیم...
    «خلاصه آنکه زمانی آرامش پیدا میکنیم که نسبت به هم بی تفاوت نباشیم.»
    آخرین ویرایش: سه شنبه 1 تیر 1395 16:01
    ارسال دیدگاه
  • خانم مهسا مهدی لو سه شنبه 28 اردیبهشت 1395 00:51 نظرات ()

    بررسی وضعیت ایران در «گزارش جهانی شادی»


    شادی یک حالت ذهنی یا احساسی خوب بودن توسط احساسات مثبت یا لذت بخش تعریف می شود، که البته انواع روش های فلسفی، دینی، روان شناسی و ... سعی در تعریف شادی و علت های آن کرده اند.

    از آوریل 2012 گزارشی به نام «گزارش جهانی شادی» توسط سازمان ملل منتشر شد که وضعیت شادی مردم هر کشور را در هر سال اندازه گیری می کند. این گزارش برای سال 2016 دیروز منتشر شد. اما معیار های این گزارش چیست؟ چه کشور های در اول و آخر این فهرست 157 کشوری جای گرفته  اند؟

    در این گزارش با معیارهای زیستی، مذهبی، دینی و فلسفی تلاش کرده اند که تعریف های متناسبی از شادی ارائه دهند و علت آن را پیدا کنند.
    اما بدون شک میزان شادی یک جامعه را هم عوامل مختلفی تشکیل می دهند از عوامل اقتصادی تا میزان آزادی برای انتخاب بوده است.

    معیارها
    این گزارش با پرسیدن سوال هایی از 3000 نفر در هر کشور انجام شده است، این سوال ها شامل اینکه زندگی خود را روی یک نردبان ارزیابی کنند، بهترین و بدترین نوع زندگی را توصیف کنند، بود.

    طبق این تحقیق شادی 7 عنصر مختلف دارد: افرادی که در شادترین کشور ها زندگی می کنند امید به زندگی طولانی تری دارند، از آنها حمایت اجتماعی بیشتری می شود، آزادی بیشتری برای انتخاب در زندگی خود دارند، شناخت پایین تری از فساد دارند، سخاوتمندتر هستند و به ازا هر نفر تولید ناخالصی ملی بیشتری دارند.

    البته به گفته محققان این گزارش آنها بیش از هر ارزیابی دیگری از قضاوت شخصی انسان ها در گزارش خود استفاده کرده اند.

    در سال های قبل برای بدست آوردن میزان شادی در این گزارش از درآمد، فقر، آموزش، سلامت و دولت خوب اندازه گیری می شد اما چیزی که امسال به معیارهای شادی اضافه شده است میزان نابرابری در شادی است. در این گزارش نویسندگان فهمیده اند که مردمی که جوامعی زندگی می کنند که میزان نابرابری شادی در آن کم است، شادتر هستند.

    گفتنی است محققان این تحقیق کشف کرده اند که در دو سوم کشورهای این تحقیق رابطه منفی بین بچه داشتن و میزان شادی وجود دارد. حتی این ارتباط در مادرها قوی تر است.

    خوشحال_ترین_ها

    امسال مردم دانمارک باید بیش از هر سالی شاد باشند، امسال دانمارک شادترین کشور دنیا شد. سوئیس که سال 2015 بهترین کشور دنیا بود امسال دوم شد.

    در طول این 4 سال که شادترین کشورهای دنیا اعلام شدند، دانمارک سه بار شادترین کشور دنیا شده است.

    رتبه  نام کشور
    1 دانمارک
    2 سوئیس
    3 ایسلند
    4 نروژ
    5 فنلاند
    6 کانادا
    7 هلند
    8 نیوزلند
    9 استرالیا
    10 سوئد
    بدترین ها

    فهرست کشور های آخر هم میان در این گزارش این‌گونه بود:
    رتبه  نام کشور
    157  بوروندی
    156 سوریه
    155 توگو
    154 افغانستان
    153 بنین
    152 رواندا
    151 گینه
    150 لیبریا
    149 تانزانیا
    148 ماداگاسکار

    ایران

    ایران که در سال های اخیر در این فهرست پیشرفت کرده است، امسال با 5 رتبه پیشرفت نسبت به سال 2015 صد و پنجم شد.
    وضعیت ایران در فهرست امسال این‌گونه بود؛

    رتبه  نام کشور
    101 مغولستان
    102 لائوس
    103 نیجریا
    104 هندوراس
    105 ایران
    106 زامبیا
    107 نپال
    108 فلسطین
    109 آلبانی
    110 بنگلادش

    منبع: خبر آنلاین

    آخرین ویرایش: سه شنبه 28 اردیبهشت 1395 00:55
    ارسال دیدگاه
  • خانم مهسا مهدی لو پنجشنبه 23 اردیبهشت 1395 22:49 نظرات ()

    از نظر پیتر_ال_برگر، آگاهی نه فقط ضمیر یا وجدان ما، بلکه ماهیت و سرشت آگاهی ما از خود و از جهان زندگی و روابط میان وجدان‌ها را شامل می‌شود:

    《آگاهی، رشته‌ای از معانی است که فرد در آنها با دیگران سهیم است و یک «زیست‌جهان اجتماعی» را می‌سازد. این آگاهی که نسبتی با اندیشه‌های فلسفی، نظریه‌ها و ساخت‌های عالمانه معنایی ندارد و در واقع نوعی آگاهی پیشانظری است، به فرد مجال می‌دهد راه خود را در زندگی روزمره از میان رویدادهای معمولی دنبال کند》.

    آگاهی همیشه ارادی است. ما هرگز نمی‌توانیم برای آگاهی به‌خودی‌خود، یک بنیاد جوهری فرضی قائل شویم، بلکه فقط آگاهی به این چیز یا آن چیز را می‌شناسیم. در میان واقعیت‌های بی‌شمار، واقعیت «زندگانی روزمره» به‌صورت واقعیت «تمام‌عیار» جلوه‌گر می‌شود. واقعیت زندگی روزمره «واقعیت اعلا» به شمار می رود؛ یعنی همه چیز درنهایت باید به این آگاهی ختم شود.

    ذهن_بی_خانمان : نوسازی و آگاهی
    پیتر_ال_برگر
    ترجمة محمد_ساوجی، ص 25.


    آخرین ویرایش: پنجشنبه 23 اردیبهشت 1395 22:53
    ارسال دیدگاه
  • خانم مهسا مهدی لو دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 11:20 نظرات ()
    روسو:

    طبیعت انسان را پاك و بی آلایش می داند و معتقد است كه تبهگنی انسان را باید در محیط و جامعه ی خراب و سازمان اجتماعی ناسالم باید یافت.

    هابس:

    انسان را از ابتدا و در گوهر آدمی شرور می داند، بدیهی است كه كنترل و مهار چنین موجودی تنها وظیفه ی جامعه ای قدرتمند است.

    اسپینوزا:

    انسان را موجودی می داند كه رفتار او بر أساس آگاهی او قابل تعریف است.
    آگاهی از نیازهای حقیقی آدمی، شرط برپاسازی جامعه ای انسانی است

    لاك:

    لاك برای انسان طبیعت و سرشت خاصی قائل نیست، هرچه از او سر میزند ناشی از تأثیر تشویق ها و تنبیه های جامعه بر او است.
    ذهن انسان چون كاغذی سفید است كه فرهنگ و جامعه هر چه بخواهد می تواند روی آن بنویسد.

    جامعه_شناسی_نظری
    دكتر_تنهایی
    ص ١١٤

    آخرین ویرایش: دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 11:23
    ارسال دیدگاه
  • خانم مهسا مهدی لو دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 11:04 نظرات ()
    خوشبختی چیست؟ خوشبخت کیست؟

    «خوشبختی» یکی از مفاهیم پیچیده در علوم اجتماعی است که تعریف آن متناسب با اینکه افراد در چه «طبقه اجتماعی» هستند، تفاوت می‌یابد. از این رو وقتی از «خوشبختی» صحبت می‌کنیم، یک مفهوم یا پدیده عینی، واضح و روشن نیست بلکه این پدیده می‌تواند سطوح، رنگ‌ها و حالات متعددی بگیرد. حال باید دید آیا می‌توان برای «خوشبختی» شاخصه‌هایی برشمرد؟
    در پاسخ به این پرسش، بحث دو سطح پیدا می‌کند؛ گاه خوشبختی در رابطه با «فرد» و گاه در رابطه با «جامعه» مطرح می‌‌شود. اگر بخواهیم از جنبه فردی بحث کنیم معمولاً روانشناسان شاخصه‌هایی را برای مفهوم خوشبختی در نظر می‌گیرند. از شاخصه‌های خوشبختی در زمینه فردی، مؤلفه‌های «شکوفایی» و «به فعلیت رسیدن» است، اما چه مسیرهایی منتهی به شکوفایی انسان‌ها خواهد شد.
    برخی از صاحبنظران علوم اجتماعی معتقدند فعالیت خلاقانه می‌تواند انسان را به شکوفایی استعدادهایش رهنمون کند. از این رو، از قوه به فعل رسیدن توانایی‌های انسان در بستری که به کار خلاقانه‌ای منتهی شود، «حس خوشبختی» را به انسان القا می‌کند.  

    ...

    آخرین ویرایش: دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 11:25
    ارسال دیدگاه